Nasza szkoła jest miejscem, w którym doceniamy 100-lecie odzyskania przez Polskę niepodległości i którą upamiętniamy sadząc Dąb Niepodległości.
Robimy to po, by zaświadczyć, że uczymy i przywiązujemy wagę do kształtowania wartości patriotycznych i chcemy je przekazywać pokoleniom.
Posadzenie dębu jest symbolicznym podziękowaniem i oddaniem hołdu Polakom, którzy na sukces odzyskania niepodległości pracowali i którzy za nią oddali życie.
Nie byłoby tej uroczystości, gdyby nie nasi darczyńcy, którzy wsparli nasze działania.
Z całego serca dziękujemy:
– panu Andrzejowi Wabikowi – właścicielowi Zakładu Kamieniarskiego przy
ul. Ofiar Firleja w Radomiu, który ufundował granitową tablicę, upamiętniającą fakt posadzenia Dębu Niepodległości;
– Nadleśniczemu panu Jerzemu Karaśkiewiczowi za dorodną sadzonkę dębu;
– Państwu Magdalenie i Jarosławowi Kapustom – właścicielom firmy Beton-Plus Sp.z o.o za ufundowanie ozdobnych kamieni, które znajdują się wokół Dębu Niepodległości;
– panu Bartłomiejowi Michalcowi – Przewodniczącemu Rady Rodziców Publicznego Przedszkola Nr 22 w Radomiu za przekazanie łopat, które posłużyły do wkopania naszej sadzonki.
Chcielibyśmy, aby posadzony DĄB przypominał uczniom i ich rodzinom
o bohaterskiej przeszłości naszego narodu, a przypisywane mu przymioty siły, potęgi i długowieczności jednoczyły społeczność lokalną w trosce o nasze dziedzictwo, któremu na imię Polska. Niech ten DĄB rośnie, będąc świadkiem rozwoju naszej ojczyzny.
Do tradycji powrócono W 100 rocznicę odzyskania niepodległości …
” …Pół roku po zakończeniu I wojny światowej podczas uroczystości 3 maja w 1919 r. na skwerze przed radomską Resursą Obywatelską (dziś ul. Malczewskiego) posadzono cztery drzewa, trzy lipy i dąb. W imieniu całej społeczności sadziła je delegacja radomskich dzieci. Lipy symbolizowały trzy części Polski, które zrastały się w jedno po 123 latach życia pod zaborami. Dąb symbolizował wolność i niepodległość ojczyzny, odzyskaną w listopadzie 1918 r.
Krótko po tamtej majowej uroczystości ktoś drzewka zniszczył. Tamten incydent, chociaż w sposób niechciany, też stał się symbolem, tego, jak trudnymi i delikatnymi wartościami są jedność, wolność i niepodległość. Drzewka posadzono znowu. Dziś rośnie jeszcze ten dąb zwany Dębem Wolności. Bardzo się rozrósł przez te lata i jest niewątpliwą ozdobą placu, dzieląc miejsce z pomnikiem radomskiego artysty Jacka Malczewskiego. Radom stał się miastem wolnym nie 11, ale już 2 listopada 1918 r. Tamtego dnia bowiem mieszkańcy zaczęli rozbrajanie żołnierzy garnizonu austriackiego. Austriacy przyszli tu z frontem w lipcu 1915 r. Co prawda nie byli wyzwolicielami, ale wyparli wojska rosyjskie, kładąc kres stuletniej carskiej obecności. Historia zataczała koło. Po III rozbiorze w 1795 r. Radom znalazł się bowiem pod zaborem austriackim, stając się częścią Galicji Zachodniej i stolicą cyrkułu. W 1809 r. miasto znalazło się w granicach Księstwa Warszawskiego. Po klęsce Napoleona pod Moskwą i jego odwrocie, do Radomia weszli Rosjanie, by zostać tu na dobre sto lat..”
09 listopada przed 99-letnim budynkiem PSP 18 posadzono Dąb Niepodległości.